Fairy Kimin Malı?
Bir Günün Anlatılmayan Hikayesi
Tanımadığınız Bir Yıldız
Kayseri’nin soğuk kış günlerinden birinde, işlerin yoğunluğunun ardında bir şeylerin eksik olduğunu fark ettim. Adım gibi biliyorum, hislerim bazen çok net ve beklenmedik bir anda karşımıza çıkıyor. Bir gün, karşımda bir reklam gördüm; Fairy. Birçok insan için sadece bulaşık deterjanı, ama benim için çok daha fazlası. O anda kaybolmuş gibi hissettim. Yalnızca bir reklam değil, bir soru sordular bana: Fairy kimin malı? Ve işte bu, başlamak için bir yoldu. Sadece temizliği değil, neyi temizlediğini de sorgulayan bir hikâyenin başlangıcıydı.
İlk başta garip geldi; bu kadar küçük bir şeyin düşüncelerime bu kadar büyük etkisi olabilir miydi? Ama düşündükçe, evet, olabilir. Bazen bir şeyin “kimin malı olduğu”na takılır insan. Aynı şekilde hayatımızdaki her şey de bir şekilde sahiplik duygusu yaratır: Eşyalar, anılar, insanlar… Kimin elinde? Kim kime ait?
Bir Günün İçinde Gömülen Hayal Kırıklıkları
Bir gün, tüm o şehri, insanları ve bu hayatı unutmak istedim. Oturup, sessizce yalnız kalmak… Kimseye hesap vermek zorunda olmadan düşüncelerime dalmak. Şehirde o kadar çok insan vardı ki, ama hiçbiri bana ait değildi. Hiçbir şeye tam anlamıyla sahip olamıyordum. Hızla geçip giden zamanla birlikte, ben de kayboluyordum. Kendimle ilgili her şeyi sorgularken, birden gözlerim Fairy reklamına takıldı.
Bulaşık deterjanı mı? Evet, ama aynı zamanda hayatta neleri sahiplenip neyi bırakacağımı sorgulamaya başladım. Kimin malı olduğu sorusu, her şeyi anlamama yardımcı oldu. Fairy, benim için sadece bir deterjan olmaktan çıktı. Tüm bu hayatın içinde, sahip olduklarımız aslında kimin malı? Kendimiz mi? Ya da başkalarının mı?
Birçok insanın sadece bir ürünü alırken düşündüklerini hayal ediyorum. Onlar da aynı soruyu sormuş olabilirlerdi: Fairy kimin malı? Ama belki o soruyu gerçekten içtenlikle soran çok az kişi vardı. Onlar sadece, ellerindeki ürünü alıp, mutfaklarına koyup bir köşeye bırakıyorlardı. Ama ben farklı hissettim. Belki de bu sorunun beni farklı bir yola çekmesi gerekiyordu.
Sessiz Bir İsyan: Hayal Kırıklıkları
Bir arkadaşımın doğum günü partisindeydim. Masada herkes bir şeyler konuşuyordu; fakat ben o kadar da neşeli değildim. Birkaç arkadaşımın, özellikle de Seda’nın, hayatlarına dair hiç de hoş olmayan şeyler söylediklerini duyuyordum.
Seda bana dönüp, “Bazen elimde bulundurduğum şeylere sahipmişim gibi hissediyorum. Ama hiçbir şeyin gerçek anlamda benim olduğunu hissedemiyorum. Sadece bir hayat, biraz belirsizlik ve fazlası…” dedi.
Benim içimden bir şey koptu. Hâlâ bu kadar insan arasında yalnız hissedebiliyordum. Fairy’in reklamındaki gibi bir şey… Kimin malı? Kimin kontrolü altında olan bir şeyin, bir hayatın anlamı olabilir miydi? Elimizde tuttuğumuz her şey, biraz olsun bizim mi?
Bulaşık deterjanını kullanırken temizlediğimiz her şey de bir şekilde bizden mi? Yani, her şeyin sonu, yalnızca temizlik midir?
Temizlemek ve Sahip Olmak
Sonra, bir gün Fairy’i kullanırken kendime sordum: Kimin malı? Her bir bulaşık, her bir kap, her bir cam, bana ait miydi? Ya da bir başkasının bana verdiği her şeyin üzerindeki bu izler, kimin emri altındaydım? Temizlemek, sadece fiziksel bir şey değil, bir içsel şeydi de. Bunu fark ettiğimde, Fairy ile ilişkimiz bambaşka bir hâl aldı.
Bir an için, sıradan bir bulaşık yıkamanın bile içinde anlamlar barındırabileceğini düşündüm. Ellerim, her tabağın üzerindeki kirleri temizlerken, bir nevi içimdeki kirleri de temizliyordu. “Sahip olmak” düşüncesi, tüm bu kirli tabaklardan arınırken başka bir şeye dönüşüyordu. Zihnimdeki karmaşık düşünceleri, ellerimle çözüyor gibiydim. Bir anda kendimi o kadar yakın, o kadar saf hissettim ki… Temizlik de bazen sahip olmaktan çok, bırakmak demekti.
Sonuçta Sahip Olduğumuz Nedir?
Kayseri’deki evime dönerken, soğuk hava yüzümü acıtıyordu ama içimdeki ısınan bir şey vardı. Yavaşça, her şeyin aslında çok da değerli olmadığını fark ettim. Sahip olduklarımızın yalnızca geçici olduğunu ve onlara “sahip olmak” yerine, onlardan arınmanın belki de daha anlamlı olduğunu düşündüm. Fairy, bana kimin malı olduğunu soran bir şarkıyı hatırlatmıştı. Ve o şarkı, sadece bir şarkı değil, bir anlam arayışıydı.
Bugün, eşyaların ötesinde bir şeyler arıyorum. Sahip olduğumuz duygular, zaman, insanlar… Belki bunlar gerçekten “bizim” değildir. Biraz da kaybetmek, bırakmak, unutmaktır sahip olmak.
Bundan sonra, her Fairy reklamına baktığımda bir şeyler değişecek. Kimin malı olduğuna, gerçekte kimlerin ne kadar sahip olduğu sorusunu sorarken, içimde bir rahatlık buluyorum. Hayatın anlamı belki de sahip olamayacaklarımızda gizlidir.
Ve evet, Fairy bana çok şey öğretti.