İran’da oruç kaç gün? İzmir’de Ramazan Düşünürken Kafamın İçinde Dönen Fazla Mesai
Merhaba! Ekincioglugayrimenkul sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “İran’da oruç kaç gün” var.
İzmir’de 25 yaşında biri olarak Ramazan ayına girince bende garip bir şey oluyor. Sanki beynim “gündelik mod”dan çıkıp “derin felsefe + gereksiz Google araması + gece 03.00 iç hesaplaşması” moduna geçiyor. Bir gün sahilde yürürken aklıma düşen soru ise şuydu: İran’da oruç kaç gün?
Normal bir insan bu soruyu sorup iki dakikada cevabını öğrenir. Ben ise o iki dakikada önce çocukluğuma, sonra okul kantinine, sonra da “ben neden böyle düşündüm?” döngüsüne giriyorum.
İzmir sıcağında Ramazan düşünmek: beyin erimesi mi, varoluş krizi mi?
İzmir yazı ayrı, Ramazan ayrı bir kombinasyon. Sıcak + açlık + “bugün ne yesek?” düşüncesi = mental sudoku.
Bir gün Kordon’da otururken arkadaşım dedi ki:
— “Oruçta en zor şey susuzluk ya.”
Ben de iç sesimle:
“Susuzluk mu? Ben şu an hayatın anlamını bile susuz hissediyorum.”
İşte tam o an beynim yine saçma bir soruya takıldı: İran’da oruç kaç gün?
Sanki İran’da oruç gün sayısı farklı bir matematik problemiymiş gibi… Sanki orada Ramazan 29 gün değil de 42 gün falan sürüyormuş gibi… Beynim dramatikleşmeyi çok seviyor.
İran’da oruç kaç gün? sorusunun Google’dan önce iç sesime sorulması
Normalde biri “İran’da oruç kaç gün?” diye sorsa, cevap basit: Ramazan ayı 29 veya 30 gün sürer, ülkeye göre değişmez.
Ama benim kafamda bu bilgi şöyle evriliyor:
“Acaba İran’da oruç GPS’le mi hesaplanıyor?”
“Belki de çöl iklimi olduğu için zaman daha yavaş akıyor?”
“Ya da insanlar orucu ‘manevi sezon’ diye uzatıyor olabilir mi?”
Sonra kendime bakıyorum:
“Sen İzmir’de 5 dakika yürüyüşte terden su kaybeden adamsın, bırak bu teorileri.”
Ama yine de soru beynin bir köşesinde dönüp duruyor: İran’da oruç kaç gün?
Ramazan saatleri, insanın sabrı ve iç monologlar
Oruç tutarken zaman çok garip akıyor. Saat 16:00 sanki 3 saat değil de 3 yıl gibi. Saat 18:30 ise hem çok yakın hem de asla gelmeyecek bir mitolojik zaman.
Benim iç ses:
“Dayan az kaldı.”
Ben:
“Ne az kaldısı? Bu güneş bile beni terk etti.”
Bu noktada beynim tekrar soruyor: İran’da oruç kaç gün?
Sanki gün sayısı artarsa ben daha iyi dayanacakmışım gibi bir motivasyon arayışı… Halbuki sorun gün sayısında değil, insanın kendi sabır kapasitesinde.
Arkadaş ortamı: klasik Ramazan diyalogları
Geçen gün arkadaş grubunda konuşuyoruz:
— “İftar menüsü ne olacak?”
— “Çorba + makarna + tatlı + uyku.”
— “Uyku menüye dahil mi?”
Ben bir anda:
— “Bu arada İran’da oruç kaç gün biliyor musunuz?”
Sessizlik.
Bir arkadaş:
— “Abi biz burada 30 günü zor geçiriyoruz sen İran’a mı çıktın?”
Haklılar. Ama benim beynim coğrafya ile Ramazan’ı aynı blender’a atmış durumda.
İç sesim:
“Belki orada insanlar farklı bir Ramazan deneyimliyor…”
Gerçek sesim:
“Yok kardeşim, aynı güneş orada da batıyor.”
Kültür karşılaştırması yaparken abartma hastalığı
Bazen insan internette bir şey okuyor ve sanki alternatif evren keşfetmiş gibi hissediyor. Özellikle konu Ramazan olunca herkesin zihni biraz dramatikleşiyor.
Ben de bu akışta şunu düşünüyorum:
İran’da oruç kaç gün sorusu aslında çok basit bir cevap taşıyor ama benim zihnim bunu epik bir hikâyeye çeviriyor.
“Belki orada iftar saatinde şehirde özel bir sessizlik olur…”
“Belki sokaklarda hurma yerine başka ritüeller vardır…”
“Belki insanlar orucu farklı bir zaman algısıyla yaşıyordur…”
Sonra kendime tokat gibi gerçek:
“Sen İzmir’de iftarda çorbayı fazla sıcak içince ağlayan adamsın, sakin.”
Gerçek bilgiyle hayal gücünün çarpışması
İran’da oruç kaç gün sorusunun cevabı aslında net: Ramazan ayı diğer ülkelerde olduğu gibi yaklaşık 29–30 gün sürer. Ama benim zihnimde bu bilgi bir türlü “normal” kalmıyor.
Benim beyin:
“Bu çok basit oldu, biraz drama ekleyelim.”
Ve böylece ortaya şu sahne çıkıyor:
Bir Ramazan günü hayal ediyorum. İran’da insanlar iftara hazırlanıyor, ben İzmir’de balkon kapısını açıp esinti bekliyorum. İkimiz de aynı güneşe bakıyoruz ama sanki farklı hikâyelerdeyiz.
İç ses:
“Belki de Ramazan’ın en komik yanı bu: herkes aynı şeyi yaşıyor ama herkes kendi kafasında ayrı bir film çekiyor.”
İzmir’de açlıkla pazarlık yapan bir genç
Benim Ramazan rutini biraz pazarlık sistemi gibi:
— “Bugün erken yatarsam yarın daha kolay geçer.”
— “Bir bardak su içsem kimse görmez.”
— “Tamam tamam, sabrediyorum.”
Sonra yine aynı soru kafada beliriyor:
İran’da oruç kaç gün?
Sanki bu bilgi benim açlığımı azaltacakmış gibi.
Bir noktada fark ediyorum ki mesele İran değil, mesele insanın kendi zaman algısı.
İç sesin sabırla dalga geçmesi
İç sesim bazen çok acımasız:
“Sen daha 10. saatte ‘ben neden buradayım’ moduna giriyorsun.”
“İran’ı düşünüyorsun ama kendi mutfağında dolabı açıp bakıyorsun.”
Ben:
“Evet ama merak işte…”
İç ses:
“Merak değil bu, kaçış planı.”
Ve yine o soru:
İran’da oruç kaç gün?
Sanki cevap gelse bütün Ramazan kolaylaşacak.
Gerçek hayatın küçük komedisi
Bir gün sahurda telefon elimde, yarı uykulu haldeyim. Google’a yazarken yanlışlıkla “İran’da oruç kaç gün” yerine “İran’da açlık kaç gün” yazmışım.
O an kendi kendime güldüm. Çünkü beyin resmen dramatik tiyatro yazıyor.
Annem mutfaktan seslendi:
— “Hadi ye artık, geç kalacağız.”
Ben:
— “Bir saniye, dünya tarihi araştırıyorum.”
Aslında dünya tarihi değil, sadece beynimin gereksiz merakları.
Son düşünceler değil, sadece zihinsel dağınıklık
İnsan bazen küçük bir soruya takılıp kocaman bir zihinsel yolculuğa çıkıyor. “İran’da oruç kaç gün?” sorusu da benim için tam olarak böyle bir kapı oldu.
Basit bir cevap, ama zihinde bin farklı sahne:
İzmir sıcağı, Kordon yürüyüşleri, sahur uykusuzluğu, arkadaş muhabbetleri, iç sesle tartışmalar…
Ve en sonunda fark ettiğim şey şu:
Bazen soruların cevabından çok, o soruyu neden sorduğun daha komik.
Ben yine sahura kalkacağım, yine “bugün daha kolay olacak” diyeceğim, yine öğleden sonra saat 15:00’te zamanı yavaşlatmaya çalışacağım.
Ve belki bir gün tekrar aklıma düşecek:
İran’da oruç kaç gün?
Ama o zaman bile cevaptan çok, o sorunun kafamda nasıl büyüdüğü daha ilginç olacak.
Bu içeriğimizle “İran’da oruç kaç gün” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Ekincioglugayrimenkul okurlarına sevgilerle!