Merhaba! Ekincioglugayrimenkul sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “Bilgi edinmenin yolları nelerdir” var.
Bilgi Edinmenin Yolları Nelerdir? Kayseri’de Geçen Uzun Bir Gecenin Bana Öğrettikleri
Kayseri’de yaşayan biriyseniz bazı akşamlar şehrin sesi garip şekilde içine işler insanın. Özellikle sonbaharda… Hava erkenden kararır, sokak lambalarının altındaki sarı ışıklar kaldırıma vurur, insanlar hızlı hızlı yürürken sen olduğun yerde kalırsın. Geçen yıl tam da böyle bir akşamda elimde eski bir defterle Cumhuriyet Meydanı’ndan eve yürüyordum. İçimde tarif etmesi zor bir boşluk vardı. Sanki herkes hayatını çözmüş de ben aynı yerde takılı kalmışım gibi hissediyordum.
25 yaşındayım. İnsan bu yaşlarda her şeyi bilmesi gerekiyormuş gibi hissediyor. Ama ben o sıralar hiçbir şey bilmiyormuşum gibi hissediyordum. Ne yapmak istediğimi bilmiyordum. İnsanların nasıl bu kadar emin konuşabildiğini anlamıyordum. Bir kafede oturup etrafımdaki konuşmaları dinlediğimde herkesin geleceğe dair planları vardı. Benimse yalnızca dolu dolu tuttuğum günlüklerim vardı.
O gece eve geldiğimde montumu çıkarmadan yatağın kenarına oturdum. Defterimi açtım. Sayfanın üstüne büyük harflerle şunu yazmışım:
“Bilgi edinmenin yolları nelerdir?”
Bunu neden yazdığımı bilmiyorum. Ama galiba gerçekten kaybolmuştum.
İlk Öğrendiğim Şey: İnsan Bazen En Büyük Bilgiyi Sessizlikte Ediniyor
O gece telefonu kapattım. Müzik bile açmadım. Sadece pencerenin önüne oturup dışarıyı izledim. Karşı apartmanın balkonunda yaşlı bir amca çiçeklerini suluyordu. Hava buz gibiydi ama adam büyük bir dikkatle yapıyordu bunu. Uzun uzun onu izledim.
Sonra fark ettim ki bilgi dediğimiz şey bazen yalnızca kitaplardan gelmiyor. İnsan gözlem yaparak da öğreniyor. Sessizce izleyerek… Başkalarının küçük hareketlerinden…
Ertesi gün bunu günlük defterime uzun uzun yazdım. Bilgi edinmenin yolları aslında hayatın içine gizlenmişti. İnsanlar hep büyük cevaplar arıyor ama bazen cevaplar küçücük anların içinde duruyor.
Mesela annemin yıllardır aynı sakinlikle sorun çözmesi… Babamın az konuşup doğru zamanda tek cümle söylemesi… Arkadaşımın kırıldığı halde belli etmemesi…
Bunların hepsi bana bir şey öğretiyordu.
O gün ilk kez şunu düşündüm:
“Belki de bilgi sadece okulda öğrenilen bir şey değildir.”
Bu düşünce beni inanılmaz heyecanlandırmıştı. Çünkü yıllardır kendimi eksik hissediyordum. Sanki diploma dışında hiçbir şeyin değeri yokmuş gibi… Ama insan yaşayarak da öğreniyordu.
Kitaplarla Kurduğum O Yakınlık
Bir pazar günü Hunat civarında sahaflara uğradım. Eski kitapların kokusu beni hep duygulandırır. Sararmış sayfalara dokununca geçmişten birine temas etmişim gibi hissediyorum.
Orada yaşlı bir adam bana ince, yıpranmış bir kitap uzattı.
“Bunu oku,” dedi. “İnsan bazen kendi cevabını başkasının cümlesinde bulur.”
O cümleyi hiç unutamadım.
Eve gelip kitabı okumaya başladığımda altını çizdiğim onlarca satır oldu. Çünkü gerçekten de bazı insanlar senin hissettiğin şeyi yıllar önce yaşamış oluyor. Kitaplar bu yüzden çok güçlü.
Bilgi edinmenin yolları arasında kitap okumak belki en klasik yöntem ama hâlâ en etkili olanlardan biri. Çünkü kitap sana yalnızca bilgi vermiyor; başka hayatları da gösteriyor.
Ben bunu çok geç fark ettim.
Bir gece kitabı kapatıp ağladığımı hatırlıyorum. Çünkü ilk kez yalnız olmadığımı hissetmiştim. Benim korkularımı yaşamış insanlar vardı. Umutsuzluğu tatmış insanlar vardı. Ve çoğu bir şekilde yolunu bulmuştu.
İnsan bazen bir paragraf sayesinde ayağa kalkabiliyor.
İnternetin İçinde Kaybolmak ve Kendini Bulmak
Bir ara günlerce odamdan çıkmadığım dönem olmuştu. Sürekli araştırmalar yapıyordum. Tarih videoları izliyor, psikoloji yazıları okuyordum. Bazen sabaha kadar yabancı insanların hayat hikâyelerini dinliyordum.
Ama dürüst olayım…
İnternet bazen insanı bilgiye ulaştırırken bazen de daha çok yoruyor.
Çünkü herkes konuşuyor. Herkes bir şey biliyor gibi davranıyor. Bir süre sonra zihnim karmakarışık olmuştu. O kadar fazla şey okuyordum ki hiçbirini gerçekten hissedemiyordum artık.
Bir gece bilgisayarı kapatıp aynaya baktım. Göz altlarım morarmıştı.
Kendi kendime şunu söyledim:
“Bilgi edinmek başka şey, kendini tüketmek başka şey.”
O cümle beni sarstı.
Sonra daha yavaş öğrenmeye başladım. Not alarak… Sindirerek… Gerçekten ilgimi çeken konulara odaklanarak…
Çünkü bilgi yarış değilmiş.
İnsan bazen yavaş yavaş büyüyormuş.
Bir Otobüs Yolculuğunda Öğrendiklerim
Geçen kış Erciyes tarafına giden otobüste yaşlı bir teyzenin yanına oturdum. Yol boyunca bana hayatını anlattı. Gençliğinde okuyamadığını ama insanları dinleyerek çok şey öğrendiğini söyledi.
Sonra bana dönüp şöyle dedi:
“Evladım, insan soru sormayı bırakırsa yaşlanır.”
Bu cümle günlerce aklımdan çıkmadı.
Çünkü gerçekten de bilgi edinmenin yolları arasında soru sormak çok önemliydi. Ama ben uzun zamandır soru sormaktan korkuyordum. İnsanlar aptal sanır diye susuyordum çoğu zaman.
Oysa bilmediğini kabul etmek utanılacak bir şey değilmiş.
Bunu anlamam yıllar sürdü.
Şimdi biri bilmediğim bir şey anlattığında dikkatle dinliyorum. Çünkü herkesin taşıdığı ayrı bir dünya var.
Günlük Tutmanın Bana Öğrettiği Gerçekler
Ben yıllardır günlük tutuyorum. Kimi zaman üç satır, kimi zaman sayfalarca…
Bazen dönüp eski yazılarımı okuyorum. O kadar farklı biriymişim ki…
Bir yıl önce ağladığım şeylere şimdi gülüyorum. Ama bazı cümleleri okuyunca hâlâ boğazım düğümleniyor.
Günlük tutmak bana şunu öğretti:
İnsan kendini yazarak tanıyor.
Belki kulağa basit geliyor ama gerçekten öyle. İçimde ne olduğunu çoğu zaman yazarken fark ediyorum. Kırgınlığımı… Korkularımı… Umudumu…
Bilgi edinmenin yolları yalnızca dış dünyayla ilgili değil aslında. İnsan kendi içini de öğrenmek zorunda.
Ben bunu çok ihmal etmişim.
Hep dışarıda cevap arıyordum. Ama bazen insanın en büyük cevabı kendi içinde saklı oluyor.
Kayseri Geceleri ve O Bitmeyen Düşünceler
Kayseri gecelerini bilirsiniz… Özellikle kışın hava öyle bir soğur ki insanın içi ürperir. Geçen ay yine uzun bir yürüyüşe çıktım. Kulaklığım vardı ama müzik çalmıyordu. Sadece yürüyordum.
Bir ara durup gökyüzüne baktım.
O an şunu hissettim:
Ben eskisi kadar kaybolmuş hissetmiyordum.
Çünkü artık her şeyi bilmek zorunda olmadığımı anlamıştım. Bilgi dediğimiz şey bir anda gelmiyor. İnsan yaşayarak, dinleyerek, okuyarak, hata yaparak öğreniyor.
Bazen kalbi kırılarak öğreniyor.
Bazen yalnız kalarak…
Ama öğreniyor.
Ve galiba en güzel tarafı da bu.
Bilgi Edinmenin Yolları Nelerdir? Gerçek Cevabı Sonradan Anladım
Şimdi biri bana bilgi edinmenin yolları nelerdir diye sorsa uzun uzun şunları anlatırım:
Kitap oku.
İnsanları dinle.
Soru sor.
Merak et.
Yalnız kal.
Not al.
Hata yap.
Yolculuk yap.
Sessizliği dinle.
Kendini gözlemle.
Çünkü bilgi sadece ezberlenen şeylerden oluşmuyor. İnsan bazen bir bakıştan bile hayat dersi çıkarabiliyor.
Ben bunu Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken öğrendim.
Bir kafede tek başıma otururken öğrendim.
Gece üçte günlük yazarken öğrendim.
Ve hâlâ öğreniyorum.
Sanırım insan yaşadığı sürece öğrenmeye devam ediyor. Zaten en güzel yanı da bu. Her sabah yeni bir şey öğrenme ihtimaliyle uyanmak…
Bu bana umut veriyor.
Eskiden geleceği düşününce korkardım. Şimdi biraz daha sakinim. Çünkü her şeyi bilmesem bile öğrenebileceğimi biliyorum.
Belki de insanı ayakta tutan şey tam olarak budur.